Ο Σιντ Μπάρετ μέσα σε τέσσερα χρόνια ίδρυσε τους Pink Floyd, έβαλε τη Βρετανία στην ψυχεδελική σκηνή και ύστερα από μια νευρική κατάρρευση βυθίστηκε σε μια σιωπή τριάντα χρόνων.
Την ημέρα που ολοκλήρωσαν το άλμπουμ "Wish You Were Here" τον Ιούνιο του '75, οι τέσσερις Pink Floyd μπήκαν στο στούντιο για να ακούσουν τη νέα τους δουλειά. Την ακρόαση διέκοψε ένας παχύς, φαλακρός άνγωστος που περιφερόταν στο διάδρομο. Φορούσε μια λευκή καμπαρντίνα και είχε ξυρισμένα φρύδια. Ο Γούoτερς και ο Γκίλμουρ αναγνώρισαν με δυσκολία τον παλιό τους σύντροφο Σιντ Μπάρετ, τον μουσικό που είχε ιδρύσει τη μπάντα και είχε επινοήσει το χαρακτηριστικό ήχο της κιθάρας, που έγινε το σήμα των Pink Floyd.
Για να ξεπεράσουν την αμηχανία, τον ρώτησαν γιατί πάχυνε τόσο. "Έχω ένα μεγάλο ψυγείο, και καταβροχθίζω χοιρινά παϊδάκια", απάντησε ο Σιντ. Και εξαφανίστηκε το ίδιο απότομα όσο είχε εμφανιστεί, πριν ακουστούν οι νότες του "Shine on you Crazy Diamond", του τραγουδιού που είχε γράψει ο Γουότερς, εμπνευσμένος από την τρελή πορεία του Μπάρετ. Ήταν η τελευταία φορά που τον είδαν οι Pink Floyd, όπως διηγούνται στο βιβλίο "A Saucerful of Secrets", του Νίκολας Σάφνερ.
Τη Δευτέρα ο αδερφός του Σιντ Μπάρετ, ανακοίνωσε στα μέσα ενημέρωσης το θάνατο του από επιπλοκές που σχετίζονταν με το διαβήτη, από τον οποίο υπέφερε. Λίγους μήνες πριν ο Μπάρετ είχε κλείσει τα εξήντα του χρόνια και τότε ο βρετανικός Τύπος έγραψε κάποια άρθρα για έναν ταλαντούχο μουσικό που είχε αυτοεξοριστεί για τρεις δεκαετίες στο υπόγειο του πατρικού του σπιτιού. Ήταν όμως αυτός που μέσα σε ένα χρόνο έβαλε τους Floyd στο χάρτη του ροκ εν' ρολ.
Γόνος μιας αστικής πολυμελούς οικογένειας από το Κέμπριτζ, ο Μπάρετ στα δεκαοκτώ του χρόνια πήγε στο Λονδίνο, στη Σχολή Καλών Τεχνών του Κάμπεργουελ. Εκεί καθώς τριγυρνούσε στα ιστορικά κλαμπ της βρετανικής πρωτεύουσας, όπως το UFO, το '65 σχημάτισε τη μπάντα Tea Set με τους τότε φοιτητές Αρχιτεκτονικής Ρότζερ Γουότερς, Ρικ Ράιτ και Νικ Μέισον. Και ήταν αυτός που, αναλαμβάνοντας την κιθάρα και τα φωνητικά, τους βάπτισε Pink Floyd, ενώνοντας τα δύο ονόματα των αγαπημένων του μπλούζμεν, του Πινκ Άντερσον και του Φλόιντ Κάνσιλ.
Η μπάντα προκάλεσε σκάνδαλο με το πρώτο της τραγούδι το '66, του οποίου απαγορεύτηκε η ραδιοφωνική μετάδοση. Το "Arnold Layne" ήταν του Μπάρετ και διηγούνταν την ιστορία ενός τύπου που έκλεβε γυναικεία εσώρουχα από τις αυλές των σπιτιών του Κέμπριτζ. "Αν κάποιοι βρίσκουν το τραγούδι μας νοσηρό, υπάρχουν και πολλοί άλλοι που ακούγοντας το μας ανακαλύπτουν", είχε σχολιάσει τότε ο Μπάρετ και κατέληγε: "Είμαστε τα λουλούδια μέσα σε ένα καφάσι από σάπια φρούτα, που είναι η σημερινή σκηνή".
Επόμενη κίνηση ήταν το "See Emily Play", τραγούδι αναφορά στο LSD και προπομπός του ψυχεδελικού χάους που έκρυβε το ντεμπούτο της μπάντας "The Piper at The Gates Of Town". Παρά τις αντιρρήσεις της εταιρείας για τον πειραματικό ήχο, ο Μπάρετ ήταν κατηγορηματικός: "Οι μεσήλικες διευθυντές είναι ηλίθιοι. Δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι νέοι λατρεύουν τους Beatles και τους Rolling Stones, όχι για τη μουσική, αλλά επειδή κάνουν αυτό που θέλουν".
Αλλά ήδη ένα χρονο μετά το μυαλό του είχε βυθιστεί στα παράξενα μονοπάτια των ψυχεδελικών ουσιών. Το '68, ενώ οι άλλοι ηχογραφούσαν το "A Saucerful of Secrets", ο Σιντ αρνούνταν να μπει στο στούντιο, συμμετείχε ελάχιστα στη σύνθεση και τέλος, αντικαταστάθηκε από τον Ντέιβιντ Γκίλμουρ. Σύμφωνα με τον Γουότερς, έσπασε τα νεύρα της μπάντας, όταν σε μια συναυλία έπαιζε συνεχώς την ίδια νότα.
Έτσι οι Pink Floyd εγκατέλειψαν τον Μπάρετ, ο οποίος ξεκίνησε μια προσωπική πορεία, Πρόλαβε να ολοκληρώσει δύο άλμπουμ, το "The Madcap Laughs" και το "Barrett", το '70, πριν καταρεύσει τελειωτικά.
"Έγραψα τη μουσική που θα έγραφαν οι Floyd αν εξελίσονταν ως μπάντα", έλεγε τότε. Και μετά αποσύρθηκε στο πατρικό του, ζώντας με τα χρήματα που έπαιρνε από τα δικαιώματα των τραγουδιών.
Το '82, στη συνάντηση με ένα δημοσιογράφο είχε δηλώσει: "Δε γράφω πια ούτε μουσική ούτε στίχους, συσκοτίζεται το μυαλό μου και δε μπορώ να σκεφτώ απλά πράγματα, όπως να προλάβω το τρένο".
Το 2001 ήταν πια μια τραγική φιγούρα, που δεν αναγνώριζε ούτε το όνομα του ούτε τα τραγούδια του. "Ασε με ήσυχο", είχε πει στο δημοσιογράφο του "Γκάρντιαν". "Δεν ξέρω αυτούς τους ράπερ που με ρωτάς και πρέπει να φροντίσω τα κουνουπίδια του κήπου".
Δημήτρης Αναστασόπουλος, Ελευθεροτυπία
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου